نيمِ ديگر از آنِ بندهء من است » ؛ « 1 » زيرا نيمِ اوّل ، ذكر نام خدا وثناى أو وياد تربيت ورحمت أو در دنيا وحاكميّت أو در آخرت ؛ ونيمِ ديگر ، ذكر عبادت بنده واستعانت أو وطلب راه راست ودورى از خشم أو وگمراهى از راه است . وگفته شده : مجموع اين سوره ، زبان حال بنده‌اى است كه در محضر حضرت حق ايستاده وبا أو تكلّم مىكند ؛ گاهى از صفات جمال وجلال أو وگاهى از ذلّت ونياز وتعلّق خود وگاهى از درخواست خويش سخن مىگويد كه متنعّم گردد وبه قافلهء صالحان بپيوندد .

--> ( 1 ) . الأمالي صدوق ، ص 174 ، مجلس 33 ، ح 1 ؛ عيون أخبار الرضا عليه السلام ، ج 1 ، ص 300 ، ح 59 ؛ بحار الأنوار ، ج 92 ، ص 226 ، ح 3 .